မိုးတစ်နေ့လုံး ရွာနေတဲ့ သောကြာညမှာ လင်းမင်းက အလုပ်ကနေ အိမ်ကို ပြန်ဖို့ နောက်ဆုံးဘတ်စ်ကားကို စီးခဲ့တယ်။ ကားပေါ်မှာ ယာဉ်မောင်းနဲ့ သူအပြင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အမျိုးသမီးက ကားအလယ်တန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘက်မှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။
လင်းမင်းက ကားနောက်ဆုံးတန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ မိုးစက်တွေ ပြတင်းပေါက်ကို တဖွဲဖွဲရိုက်နေပြီး ကားအင်ဂျင်သံကပဲ လွှမ်းမိုးနေတယ်။ ဘူတာနှစ်ခုကျော်လာတော့ အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ထလာပြီး ကားနောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူမ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ရှိတယ်။
“ဒီကား ဘယ်အထိသွားမှာလဲ” လို့ သူမက လင်းမင်းကို မေးတယ်။ လင်းမင်းက သူသိတဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ကို ပြောပြတယ်။ အမျိုးသမီးက “အဲဒါဆို ကျွန်မ စီးတာမှားပြီ” လို့ ပြန်ပြောပြီး ယာဉ်မောင်းဆီ လျှောက်သွားတယ်။ ယာဉ်မောင်းနဲ့ ခဏစကားပြောပြီးနောက် သူမဟာ နောက်မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းသွားတယ်။
ထူးဆန်းတာက သူမဆင်းသွားပြီး သုံးမိနစ်လောက်အကြာမှာ ကားခေါင်းပေါ်က အတွင်းမီး တစ်ချက်လင်းတယ်။ ယာဉ်မောင်းက နောက်ကြည့်မှန်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်နေတယ်။ “နောက်မှာ ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်သေးလဲ” လို့ ယာဉ်မောင်းက မေးလာတယ်။ လင်းမင်းက “ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ” လို့ ဖြေတယ်။
ယာဉ်မောင်းက ကားကို လမ်းဘေးမှာ ရပ်တယ်။ ပြီးတော့ ကားနောက်ဘက်ကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်လာပြီး ထိုင်ခုံတွေကို တစ်တန်းချင်း ကြည့်တယ်။ လင်းမင်းက ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတော့ “နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ပိုမြင်လို့” လို့ ဖြေတယ်။ လင်းမင်းက မှန်ထဲကို လှမ်းကြည့်ပေမဲ့ အမှောင်နဲ့ ပြတင်းပေါက်ရောင်ပြန်တွေကလွဲပြီး ဘာမှ မမြင်ရဘူး။
ကားပြန်မောင်းတဲ့အခါ လင်းမင်းက ယာဉ်မောင်းအနီးက ထိုင်ခုံကို ပြောင်းထိုင်လိုက်တယ်။ ယာဉ်မောင်းက ဒီလမ်းကြောင်းကို ဆယ်နှစ်ကျော် မောင်းလာသူလို့ ဆိုတယ်။ တချို့မိုးရွာတဲ့ညတွေမှာ နောက်ကြည့်မှန်ထဲက ပုံရိပ်တွေ မရှင်းတာ ရှိတတ်ပေမဲ့ ဒီညလို မမှားတတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။
နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ကို ရောက်တော့ လင်းမင်းက ဆင်းခါနီး နောက်တစ်ချက် လှည့်ကြည့်မိတယ်။ အမျိုးသမီးထိုင်ခဲ့တဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထီးအစိုလေးတစ်ချောင်း တင်ထားတာ မြင်ရတယ်။ သူက “အစ်မ ထီးမေ့ခဲ့တယ်” လို့ ယာဉ်မောင်းကို ပြောတယ်။ ယာဉ်မောင်းက နောက်ကို မလှည့်ဘဲ “အဲဒီထီးက မနက်ကတည်းက ကားပေါ်မှာရှိနေတာ” လို့ ဖြေတယ်။
လင်းမင်းက ကားပေါ်က ဆင်းခဲ့တယ်။ နောက်နေ့မနက်မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို သူ့အလုပ်ကို သွားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီညရဲ့ နောက်ကြည့်မှန်အကြောင်းကိုတော့ အခုအချိန်ထိ တိတိကျကျ ရှင်းမပြနိုင်သေးဘူး။